Being Phaethon...

My Photo
Name:
Location: Athens, Greece

"I Believe that Pure Speed is not really the issue... It's what you can get out of your Potential."

Wednesday, February 27, 2008

We are transferred...

See you at http://phaethonusa.blogspot.com

;-)

Tuesday, January 01, 2008

"Η χρονιά του Αιγόκερου"

Όσο λίγο και να ασχολείσαι με τα ζώδια, θα πρέπει να το έχεις ακούσει στην τηλεόραση, να το έχεις διαβάσει στα ένθετα των κυριακάτικων εφημερίδων... Το 2008 ανήκει στους Αιγόκερους. Έχει όντως γαργαλιστικό ενδιαφέρον να βλέπεις κάποιες φορές τα ζώδια να περιγράφουν τη ζωή σου.
Το 2007 είχε ένα πολύ ενδιαφέρον δεύτερο μισό κι ένα συγκλονιστικό φινάλε. Σαν κινηματογραφική ταινία δράσης... Ηρεμία, στήσιμο σεναρίου, μερικές ανατροπές και μπερδέματα, δράση, κλιμάκωση, κορύφωση, λύτρωση. Οι θεατές το απήλαυσαν δεόντως... κι ο πρωταγωνιστής ακόμα περισσότερο... τελικά.

Ξεκαθάρισμα ανθρώπων σε κόσκινο ελαχίστης διαμέτρου, εξετάσεις σε χίλια δύο επίπεδα, διδάγματα ανεκτίμητης αξίας. Όλα αυτά σε μια χρονιά που άλλαξε κι έχτισε τον Phaethon περισσότερο ίσως από οποιαδήποτε άλλη ως τώρα. Άλλαξε τη ζωή του ίδιου και άλλων γύρω του. Έδειξε, ακόμα, ξεκάθαρα γιατί αυτή η χώρα είναι καταδικασμένη στη μιζέρια από τους ίδιους τους κατοίκους της.

Το να μετακομίζεις σε άλλη χώρα και ειδικά τόσο μακρυνή είναι πάντα μια πρόκληση. Φεύγω με την ελπίδα ότι η κούραση και η βαρεμάρα που προκάλεσαν οι τόσες ηλίθιες πιεστικές καταστάσεις των τελευταίων μηνών θα ξεχαστούν από τη γοητεία του καινούριου. Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είναι μια εκπληκτική χώρα, κάτι που καταλαβαίνουν ίσως μόνο όσοι έχουν βρεθεί έστω για μια βδομάδα εκεί. Το να ζεις εκεί, όπως εξηγούν και όσοι ήδη το κάνουν, πρέπει να είναι μια εξαιρετική εμπειρία.

Καλή χρονιά, λοιπόν... με υγεία, λιγότερο ανθρώπινο πόνο, περισσότερες πράξεις αντί λόγων. Καιρός να κάνω κι εγώ από τη μεριά μου αυτό που πρέπει. Ελπίζω σύντομα.

Η ειδική ευχή για το 2007 ήταν πετυχημένη... γι'αυτό και θα την επαναλάβω για το 2008: "Να'μαστε καλά, να θέλουμε αυτό που κάνουμε και να κάνουμε αυτό που θέλουμε"

Το blog αυτό έχει κλείσει τον κύκλο του εδώ και λίγο καιρό. Ο επόμενος κύκλος επεισοδίων του reality Phaethon ξεκινά σε νέα διεύθυνση... http://phaethonusa.blogspot.com. Χαιρετισμούς σε όλους τους φίλους...

Wednesday, November 28, 2007

"D-1"

D-Day minus 1. Relaxed, almost smirky. Cup of tea, always honey 'stead of sugar. Mild lighting, laptop and desktop running. Bit of football highlights always helps feel better. There are small battles and big battles, but they are all battles. The preparations are always a fascinating ritual. Head down, concentration, fine-tuning of last details, rising confidence.
It's all about giving your best. One final overview and off to bed for some sleep.

Monday, November 05, 2007

"Οι Φίλοι μας, τα Ζώα"

We’ve all seen them… on the playground, at the store, walking on the streets. They creep us out and make us feel sick to our stomachs. I am talking of course, about "Oi Filoi mas, ta Zoa".

"Oi Filoi mas, ta Zoa" are born with a disease, which causes this kind of behavior. This disease is called, "Chontrokopia", "Anaisthisia", "Enochlitida", other variations or the previous altogether, and it occurs because "Oi Filoi mas, ta Zoa" have no souls.

People who have this disease cannot be cured. Because their skin is so thick, "Oi Filoi mas, ta Zoa" can stand anything. Not unlike vampires.

Like vampires, the "Anaisthisia" gene is a curse, and unless we work to rid the earth off that curse, the "Filoi mas, ta Zoa" can envelope our lives in blackness for all time.........

Παραφράζοντας ελάχιστα την ιστορική ομιλία του μεγάλου Eric Cartman, από το Southpark, Colorado για τα Ginger Kids (κοκκινοτρίχιδες), έχουμε αυτή την υπέροχη τοποθέτηση για τη νέα μάστιγα της Ελλάδας. Μιλάω φυσικά για τους "Φίλους μας, τα Ζώα". Τόσο καιρό λόγω εξετάσεων δεν είχα χρόνο να τους κάνω διάσημους.

Τους τη φυλούσα από την Κεφαλλονιά, την καθημερινή εμπειρία στα μέσα μαζικής μεταφοράς και τους δρόμους. Για μια ακόμα φορά εμπλούτισαν τη ζωή μου και ανανέωσαν το μίσος μου απέναντί τους το τελευταίο υπέροχο Σαββατοκύριακο που βρέθηκα εκτός των τειχών των Αθηνών. Κέρδισαν με την αξία τους αυτό το ξεχωριστό post.

Είναι παντού, ξεπετάγονται κάθε στιγμή και ώρα της ημέρας. Μπορεί να μένουν δίπλα σου και να το διαπιστώσεις την πιό ακατάλληλη στιγμή, που θέλεις να ηρεμήσεις, να συζητήσεις, να παίξεις το γιατρό. Ανήκουν κατά κύριο και μυστηριώδη λόγο στη γενιά των 30-35-ρηδων και λίγο. Έχω φίλους αυτής της γενιάς που είναι πραγματικά υπέροχοι, φοβεροί άνθρωποι και πολύ θα ήθελα στην ηλικία τους όταν φτάσω να έχω την ίδια ζωντάνια και ενέργεια. Αλλά με κάποιους άλλους κάτι συμβαίνει, κάτι φταίει, κάτι έχει πάει στραβά στη φάση της παραγωγής. Κάτι το γεγονός ότι ήταν η πρώτη γενιά που έζησε αμιγώς στη μεταπολίτευση, η πρώτη γενιά που δεν έζησε εμφύλιες ή άλλες συρράξεις, η πρώτη γενιά που βίωσε την έννοια της απελευθέρωσης στην ανώριμη και άναρχη μορφή που έλαβε στην Ελλάδα, κάτι το ότι οι ταλαιπωρημένοι γονείς τους θέλησαν να μη λείψει τίποτα από τα καμάρια τους... όλα αυτά συνέτειναν στο να διαμορφωθεί μια απίστευτα σπαστική κάστα ανθρώπων που:

-Είναι αγενέστατοι
-Είναι παρτάκηδες εις βάρος άλλων σε κάθε στιγμή της ημέρας και έκφραση της ανθρώπινης ύπαρξης
-Ντύνονται όλη μέρα ποζεριάρικα
-Φοράνε γυαλιά ηλίου μέχρι να εμφανιστεί το φεγγάρι
-Κρατάνε σε μία χούφτα κλειδιά-πορτοφόλι-τσιγάρα-κινητό καθώς τα τοποθετούν σε στίβα με χαρακτηριστικό ήχο κρούσης στο τραπέζι της καφετέριας
-Δε μιλάνε με το ταίρι τους όταν βγαίνουν μαζί, αλλά κοιτάνε γύρω γύρω ή διαβάζουν εφημερίδες-περιοδικά.
-Οι ερωτικές τους σχέσεις είναι "επαγγελματικού" χαρακτήρα, πάνε όπου πάνε για να πουν ότι πήγαν και να βγάλουν την υποχρέωση ο ένας στον άλλον
-Κάνουν απίστευτη φασαρία όταν είναι σε παρέες, όλες τις ώρες της ημέρας
-Συνήθως κάνουν διακοπές ανά ζευγάρια, που μένουν σε κοντινά δίκλινα, για να μπορούν να επισκέπτονται ο ένας τον άλλο
-Είναι νευρικοί και μπορεί να ξεσπάνε σε απρόβλεπτες στιγμές μεταξύ τους, νιώθεις ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να σηκωθούν και να φύγουν επειδή τσακώθηκαν. Ως δια μαγείας συνεχίζουν το "weekend" και δε σου κάνουν τη χάρη. Είπαμε, είναι "επαγγελματίες" ζευγάρια.
-Δε βγάζουν φλας όταν στρίβουν, κάνουν νευρικούς ελιγμούς στο δρόμο και καθώς χώνονται μπροστά σου σε ακινητοποιημένη διασταύρωση κοιτάνε μόνο μπροστά, μην έχοντας το θάρρος να σε κοιτάξουν, γνωρίζοντας την καφρίλα που έχουν κάνει. Αλλά έτσι ζουν και βολεύονται, οπότε στα τέτοια τους έτσι κι αλλιώς.
-Τα παιδιά τους ζουν σε ένα περιβάλλον νεύρων, έντασης. Εκπαιδεύονται στην αγένεια και την αέναη προσπάθεια για βόλεμα που διδάσκει με αυθεντία ο γονιός, που τους μαθαίνει πώς να αρπάζουν την καρέκλα πριν τον άλλο, πώς να χώνονται στις ουρές, πώς να βρίζουν τους πάντες όταν οδηγούν
-Οι άνδρες έχουν μέτρια ή μεγάλη κοιλιά, αντίστοιχα τετραγωνισμένο σώμα και χοντρά κεφάλια με ενδεχόμενο ζαρωμένο λόγω πάχους σβέρκο
-Ζούνε για το φαί, νιώθεις ότι μονίμως στο στόμα τους θα δεις φαγητό, τσιγάρο ή καλαμάκι του φραπέ.
-Οι άνδρες συνηθίζουν να μειώνουν τις γυναίκες μπροστά στους άλλους ή και ιδιωτικά.
-Οι γυναίκες έχουν μονίμως απαιτήσεις που νομίζουν ότι αξίζουν και μιλάνε στη φίλη τους σε κάθε ευκαιρία, όχι για να πάρουν μια δεύτερη γνώμη, αλλά για να ξανακούσουν τη δική τους από κάποιαν άλλη ως επιβεβαίωση. Και τα δύο φύλα βρίζουν αρκετά.
-Καπνίζουν, αφήνουν στάχτες και γόπες παντού και τα πάντα πάνω τους μυρίζουν ένα μείγμα από καπνό και βαρύ άρωμα ή αποσμητικό που αφειδώς απλώνουν στο κορμί και τα ρούχα τους στην προσπάθεια να καλύψουν τη βρώμα του καπνού. Το παραπάνω "blend" δίνει συχνά ένα "hint" για τη διαδρομή που έχουν ακολουθήσει ή για το πού βρίσκονται σε κάποια λογική ακτίνα, αν αυτά τα στοιχεία δε σου έχουν ήδη παρουσιαστεί ηχητικά.

Τα παραπάνω χαρακτηριστικά κυκλοφορούν είτε όλα μαζί σε σετ, δημιουργώντας μια κατηγορία υπερ-ζώων, είτε -συχνότερα- σε συνδυασμούς επιμέρους στοιχείων, που οδηγούν στις συνηθέστερες περιπτώσεις "Φίλων μας, Ζώων". Σε κάθε περίπτωση, νομίζεις ότι είναι πάντα οι ίδιοι άνθρωποι. Αυτοί που έμεναν δίπλα μου στην Κεφαλονιά θα μπορούσαν να είναι οι ίδιοιμε τους προχθεσινούς.

Η νέα γενιά είναι καλύτερη γιατί είναι πιό πολιτισμένη. Ναι και πάλι ναι. Τα παιδάκια που κοροϊδεύουμε ως emo, ως metrosexual, ως τσουλάκια ή δεν ξέρω γω τί άλλο κατά βάθος ντρέπονται να σου πουν καλημέρα αν τους κάνεις μια παρατήρηση. Καλύτερα φλωράκια, παρά Ζώα ανήμερα. Κάνουν χαβαλέ μεταξύ τους, πειράζουν τον κόσμο, αλλά είναι ικανότατοι να εξοστρακιστούν στην παραλία για να συνεχίσουν αν καταλάβουν ότι ενοχλούν κάποιους με τη δική τους διασκέδαση.

Και το ερώτημα είναι: "τί κάνουμε γι'αυτό?". Τελικά δε μπορείς να κάνεις και πολλά. Απλά ελπίζεις να μην τους πετυχαίνεις συχνά κι όταν τους πετυχαίνεις κάνεις υπομονή να φύγουν οι βάρβαροι. Αν ασχοληθείς σοβαρά με το θέμα ή -ακόμα χειρότερα- με τους ίδιους κινδυνεύεις να χαλαστείς περισσότερο και να τιχαντεί στον αέρα οτιδήποτε καλό έχεις σκοπό να κάνεις εκείνες τις στιγμές. Σε καμία περίπτωση δε γίνεσαι σαν κι αυτούς γι'αντίποινα. Εξάλλου... δε μπορείς να κερδίσεις αυτό τον πόλεμο αν δεν είσαι φτιαγμένος από αυτό το υλικό!

.......It is time that we all admit to ourselves that "Oi Filoi mas, ta Zoa" are file and disgusting.

In conclusion I will leave you with this: if you think that the "Oi Filoi mas, ta Zoa" problem is not a serious one… think again!

Tuesday, October 23, 2007

"186 h, 31 min"

23 October 2007. Exactly one year after. Life sometimes plays amazing games of irony, dancing among numbers, dates, events and strange coincidences. In a way, this helps things stick with your memory. I’ll take it, it’s easier that way.

Like the prophet foretold… everything came to an end 365 days after that Monday, 23rd October 2006. I couldn’t have known at that time, but let’s say it was a lucky guess… or a coarse exploitation of a coincidence, just in order to make some fuss about.

So, time for the sum up, isn’t it? It would be maybe smarter to wait a bit, to see the actual results of this exhausting effort and then write about its success or failure being on the safe side of certain knowledge, but I’d probably call it “convenient” rather than “smart”. The point is to be able to make the judgment before the result, to judge the effort itself, not doing favours or condemning by hate, anger or ignorance.

As I was walking to the door this light outside seemed brighter than it has ever been for the past 6 years. That moment was magnificent, absolutely stunning and without precedent, no doubt. Honestly, half a year ago I couldn’t even imagine how this would actually feel. I don’t feel extra terrestrial or something… just incredibly relieved. Ready to enjoy whatever I choose to enjoy. People, leisure, sports, fun whatever. But most important… regain this lost mentality, this so long typical passion for new experiences and adventures of mine that was day by day being buried under those depressing and monotonous circumstances. My biggest fear, of losing this, is already starting to fade out and I’m so very glad for it.

During those last months there was a lot to discuss, think and chat about, but no time to write too. Sometimes being aside, out of the heat of the action, is better. You choose the people you really want to be with, get rid of all those unctuous humans whose hatred and spite sparkle through their eyes every time they see you succeed. Screw them, they won’t be the heroes in this page, though. But… let’s leave it there for the time being. There’s plenty of time from now on, to think and write about anything other than this special day.

So…
The question comes from a year behind… The answer is here, now. Was it the very best I could do? Did I get everything out of my Potential? “You’re goddamn right I did, soldier”… or “absofuckingloutely”, as Colonel Jessep or Big would’ve said. Maybe this is why everything seems in place and calm. No regrets, nothing to look back at. Don’t know the final outcome yet and, actually, it won’t tell nothing more about the effort I already know was put into this.

Was it worth it? Too soon to tell.

D-Day… yet to come.

Friday, October 19, 2007

Press Release

Σε όλο το κοινό μου (δηλαδή στον εαυτό μου) που με αγωνία περιμένει το επόμενο post μου, έχω να δηλώσω ότι η σωτήρια αυτή μέρα θα είναι μεταξύ 22 και 23ης Οκτωβρίου, δηλαδή την ερχόμενη Δευτέρα-Τρίτη. Ως τότε... wish me luck! ;-)

Saturday, August 25, 2007

Errr, hi

No, no, I'm alive -contrary to mysterious conspiracies trying the opposite- , in case you wondered why this long silence. Actually... it's going to take a bit longer than that, but we'll have something to chat about within the forthcoming week. So, stay tuned.

P.S. Savvas, I really don't have much time right now... so, if your house gets on fire too... I'll probably do nothing :-P