Being Phaethon...

My Photo
Name:
Location: Athens, Greece

"I Believe that Pure Speed is not really the issue... It's what you can get out of your Potential."

Saturday, November 25, 2006

Τρία θεματάκια πεταχτά

Ρε γαμώτο, πολύ ζόρι. Το να βάζεις τον εαυτό σου να κυνηγά συνεχώς προκλήσεις και υψηλούς στόχους είναι μεν σημαντικό, αλλά σε τρώει μέρα με τη μέρα. Άραγε ξέρουμε τα όριά μας όταν αποφασίζουμε κάτι να πετύχουμε? Και πόσο αξίζει να τρελλαίνεσαι και να αφιερώνεσαι σε κάτι χωρίς καθόλου βέβαια κατάληξη?
Ρε παιδί μου, ντάξει, κάποια στιγμή σκέφτεσαι ότι τα χρόνια περνάνε και τα τρως μπροστά σε ένα υπολογιστή, πάνω από βιβλία, ή τρέχοντας από μάθημα σε μάθημα. Όλα αυτά σταματάς να τα σκέφτεσαι αν πετύχεις αυτό που θες. Αλλά αν όχι, τί στο διάολο κάνεις?

Άλλο τώρα.

Μιλούσα μ'ένα φιλαράκι τις προάλλες. Φαίνεται οι ανθρώπινες ιστορίες δεν έχουν και μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. Ακούς τα ίδια πράγματα από τόσο διαφορετικούς ανθρώπους. Το συμπέρασμα της κουβέντας είναι ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που μπορείς να κάνεις έχοντας μια σχέση είναι να αφιερωθείς σε αυτή. Κι αυτό γιατί τελικά... γίνεσαι η σχέση σου. Αλλάζεις συνήθειες, χάνεις φίλους σου, φίλες σου, ξεχνάς να λειτουργείς αυτόνομα, κόβεις από τις ασχολίες σου. Τελικά σταματάς να είσαι αυτός που ήσουν, ακόμα κι αυτός που γοήτευσε αρχικά τον/την σύντροφό σου. Κι ακόμα χειρότερο είναι αυτή τη θυσία που κάνεις στον εαυτό σου να μην εκτιμάται ανάλογα.

Άλλο τώρα.

Μεγάλη μαλακία κυκλοφορεί στον κόσμο. Όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι, τόσο πιό κωλόπαιδα γίνονται. Αποκτάνε υφάκι, απαντάνε υποκριτικά, υπόσχονται συναντήσεις που δεν κάνουν ποτέ, σε θυμούνται όταν σε χρειάζονται και χίλια μύρια άλλα που σου'ρχεται να τους σπάσεις τα μούτρα. Τελικά, αποφασίζεις να κάνεις το χαζό και να συνεχίσεις να ασχολείσαι μαζί τους, γνωρίζοντας όμως ο καθένας τι καπνό φουμάρει και κρατώντας πάντα τις πισινές σου? Ή απλά τους γράφεις εκεί που δεν πιάνει μελάνι και μειώνεις συνεχώς την ακτίνα του κοινωνικού κύκλου σου? Σε κάθε περίπτωση έχω κουραστεί από τον ατομισμό, τους βολεψάκηδες, τα σιγανά ποταμάκια κι όλους τους παρεμφερείς. Αλλά όταν οι περισσότεροι γύρω μας έχουν καταντήσει έτσι... πόσες επιλογές έχεις, στην τελική? Απλά όσοι έχουν λεπτότερες ευαισθησίες σχετικά με τη συμπεριφορά των ανθρώπων τρώνε το ζόρι κι άλλοι περνάνε μια χαρά καβαλώντας τους υπόλοιπους.

Friday, November 17, 2006

Thinking and doing... right and wrong

It was nothing more or less than a common chat about relationships, sex, men and women, everyday or eternal questionmarks over our existence.

Having a dinner with 3 women -and being the only man around the table- could never be indifferent or boring. It's nonetheless an opportunity to sneak into a girl-talk, like the ones you have always wanted to know what it's all about. Well, of course it couldn't be the same, as women have kept and always will keep their secret girl-thoughts inbetween their firmly closed girl-circle. Anyway, I tried to make them speak as free as possible...

As a matter of fact, they made the start... like this: "OK, so we have a man in our company... let's question him...". Of course... I didn't have the slightest problem and knew it would be entertaining as hell. hehe!

I exposed quite a big part of my beliefs about women, relationships etc, naturally shocking with some and impressing with others. Unavoidably, there were various responses. As the girls said their part, I started wondering... Who determines right or wrong on these things? Who the heck imposes those established ideas we all read in magazines or watch on tv?

No matter how proggressive or even provocatively immoral modern press wants to be, after loads and loads of descriptions of wild night clubs, sex adventures and one night stands, there is always a corner that will recognise that the serious, sensible and admirable man is the faithfull one, the one that seeks serious relationships and gives his all to his beloved girlfriend. Meaning... "live your life, be wild and party relentlessly, but know that you are doing the wrong thing". But, wait a sec... steadiness, crystal-clear explanations, safety... isn't this what most women say they want?

Steady relationships and faithfullness is the "right" thing. Reckless adventures and one night stands is the "wrong thing". Well, no. It's all a matter of mutual consent. When both aggree, there can't be a problem. And it's at least hypocritical to face yourself and claim that you wouldn't sleep with one you actually liked, if not sure that this would go steady.

This world conspiracy has one target: to cover the needs of people who seek safety nets in their lives, who dare not risk their tranquillity, and even those who can't sort things out by themselves. Women are most likely to fit in this picture...

I would never try and define what is right or wrong. I've also made relationships, quite long ones. It's what you want in your life for the time being. All that matters is that you don't fool and hurt the others by pretending things you are not or actually do not want.

What are we afraid of? Reality? Yes, indeed. We rarely ask ourselves "what do I want?". And even rarer are the times we actually dare to answer sincerely... I reckon life would be a lot more beautiful and exciting if we could follow our true wishes, our inner passions.

At the end of the day... whatever you choose to do, do it well.

Wednesday, November 15, 2006

Αλλάζοντας παραστάσεις

Στη ζωή μας υπάρχουν διάφορες περίοδοι "κρίσεων", χαρακτηριστικές για το είδος του ανθρώπου. Κρίση μέσης ηλικίας, κρίση ταυτότητας, κρίση γάμου, κρίση βλακείας.
Τέλοσπάντων, ας ασχοληθούμε με αυτά που μπορούμε να ξέρουμε ως τώρα...

Η κρίση του τελειόφοιτου. Πλησιάζοντας στο πτυχίο δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε βασανίζουν χιλιάδες ερωτήματα για τη φοιτητική ζωή που πέρασε. Το πώς αξιοποίησες αυτά τα "5 χρόνια " (σε αντιπαραβολή με τα "5 λεπτά"...) που σου δώθηκαν για να γίνουν τα καλύτερα της ζωής σου. Πόσο χρόνο έχασες? Πόσους ανθρώπους γνώρισες? Με πόσες γυναίκες πήγες? Τί λάθη έκανες?
Ποτέ δεν είναι αρκετά ή σωστά όσα κάνεις. Ως τώρα δεν έχω συναντήσει κάποιον που να μου πει ότι είναι ευχαριστημένος από τη διαχείριση αυτών των ετών. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα λάθος μου, αυτό θα ήταν ότι γύρισα την Αθήνα λιγότερο απ'όσο θα μπορούσα, δεδομένης της ευτυχούς συγκυρίας να έχω αυτοκίνητο όποτε το χρειαζόμουν. Αυτή την τόσο υποτιμημένη πόλη, που έχει τόσα να δεις και να κάνεις, τόσες διαφορετικές περιοχές κι ανθρώπους. Τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία.

Αυτή την τελευταία, λοιπόν, χρονιά, όλοι τρέχουν και δε φτάνουν... να προλάβουν όσα δεν έκαναν, να ζήσουν όσα δεν έζησαν, να πάνε εκεί που δεν πήγαν. Έχουν πλάκα. Τις τελευταίες μέρες, χωρίς να το κυνηγάω ιδιαίτερα, έχει τύχει να με βγάζουν ο δρόμος κι οι παρέες στα Εξάρχεια και το Κολωνάκι. Περιέργως, παρ'ότι το 1/3 της φοιτητικής μας ζωής κυλούσε στο Κέντρο, ποτέ δεν έτυχε να γυρνάω σ'αυτά τα μέρη. Γουστόζικα στέκια στα Εξάρχεια, βοηθάνε στο παρεΐστικο κλίμα, φέρνουν τους ανθρώπους πιό κοντά. Είναι πιό "ειλικρινή", το "δήθεν" απουσιάζει. Δυστυχώς, όσο μεγαλώνεις, τα Εξάρχεια σου ταιριάζουν όλο και λιγότερο, αλλά γι'αυτό δε φταις εσύ, συνήθως. Μπορεί να έχεις τα κέφια για ένα κουλτουριάρικο μικρό καφέ, αλλά ο περίγυρος θέλει μεγάλες τζαμαρίες, trendy places και λαϊκά στο full. Στο Κολωνάκι, από την άλλη, το "δήθεν" βασιλεύει... αλλά τελικά δε σε νοιάζει και πολύ. Έχει επίσης γούστο η περιοχή, τα μαγαζιά είναι προσεγμένα και στην τελική... καταλαβαίνεις ότι η πόλη κινείται με κέντρο τη... Σκουφά και την Πατριάρχου Ιωακείμ. Αρκεί να ζήσεις λίγες μέρες εκεί γύρω για να καταλάβεις γιατί οι διάσημοι, οι επιφανείς και τα ρέστα αποφάσισαν να κάνουν το Κολωνάκι δεύτερο (ή και πρώτο...) σπίτι τους.

Είχα καιρό να δω την I. και τη Γ. Είναι από τους ανθρώπους με τους οποίους βρίσκεσαι σπάνια, αλλά είναι σίγουρο ότι όταν βρίσκεσαι περνάς υπέροχα, πεθαίνεις στο γέλιο, χαίρεσαι πραγματικά που τους συναντάς. Ήταν τελείως τυχαίο, είδα ξαφνικά μια αναπάντητη. Μετά, ένα μήνυμα. Ήμουν σχετικά κοντά και δεν θα το έχανα με τίποτα. Υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλο ότι δε θα χαθούμε έτσι, τσάμπα, αφού -για φέτος τουλάχιστον- θα είμαστε όλοι στην Αθήνα. Είναι από τις ελάχιστες φορές που πραγματικά η φράση "έλα ρε συ, θα τα πούμε, μη χαθούμε" είναι ειλικρινής κι έχει νόημα.

Από σήμερα ξεκινάει ο τριήμερος εορτασμός της επετείου του Πολυτεχνείου. Δυστυχώς φέτος δε θα μπορώ να συμμετέχω όσο τις άλλες χρονιές, αλλά η σκέψη μου θα είναι με τα παιδιά που με ζήλο και αγνή ιδεολογία και φέτος κάνουν τα πάντα για να θυμάται ο κόσμος τη σημασία του να αγωνίζεσαι συλλογικά. Γνωρίζω προσωπικά αυτά τα παιδιά που παραλαμβάνουν τη σκυτάλη. Και, πέρα απ'όσα σχεδόν εκ συνηθείας καταμαρτυρούμε σ'αυτούς που έρχονται μετά από μας, νιώθω την ασφάλεια ότι η συνέχεια υπάρχει. Κι όσο υπάρχει, παρά τις προσπάθειες συγκεκριμένων ανθρώπων, κανείς δε θα μπορεί να ξεχάσει τη ζωντανή ιστορία αυτού του τόπου.

Saturday, November 11, 2006

Mind the Past, live for Today, dream for Tomorrow

Όχι πως είχα και κάτι φοβερό να πω... μέσα στα νεύρα μου. Αλλά κι αυτά πρέπει να καταγράφονται...
Υπό τους μαγευτικούς ήχους του "Τελευταίου των Μοϊκανών", λοιπόν, ας πω στον εαυτό μου δυο κουβέντες για να θυμάμαι...


Είναι απίστευτο πόσο μπορούν να αλλάζουν σκέψεις και συναισθήματα σε λίγες μέρες. Ή μάλλον... από μια νύχτα μέχρι το επόμενο πρωί.

Η περασμένη Παρασκευή ήταν ορόσημο. Από το Σάββατο το πρωί ήμουν άλλος άνθρωπος, ένιωθα πολύ καλύτερα και τα πάντα φαίνονταν πιό φωτεινά κι αισιόδοξα. Κι ας μπήκαν κι άλλες υποχρεώσεις στο πρόγραμμα, κι ας ξεκίνησε μια νέα περίοδος πηξίματος κι έντασης. Μου αρέσει, γιατί το διάλεξα.

Αυτή την εβδομάδα ένα φιλαράκι μου θύμισε πολύ τον εαυτό μου. Του έτυχαν παρόμοιες καταστάσεις, ένιωσε μπερδεμένος. Πόσο διαφορετικά είναι να είσαι απ'έξω απ'το χορό... Με απόλυτη ψυχραιμία έδωσα τις δικές μου συμβουλές... κι όμως, δύο βδομάδες πριν όσοι έδιναν σε εμένα συμβουλές, αυτές πέφταν στο κενό. Ελπίζω να μην πέσουν και οι δικές μου.

Από την άλλη, συμβαίνουν τόσα που κάνουν άλλα να μοιάζουν ασήμαντα... Κάθε φορά που βγάζεις ένα καινούριο διαβατήριο, κλείνεις σε αυτό τα όνειρά σου. Κοιτώντας τις σελίδες του, λέξεις σε διάφορες γλώσσες, θυμήθηκα με τόση έμφαση ότι η μιζέρια κι η στασιμότητα δε μου ταιριάζουν. Θέλω τόσα πολλά να κάνω, να νιώσω, που τα σύνορα μιας χώρας ίσως ποτέ δε θα φτάσουν. Δεν ξέρω πόσα από αυτά θα καταφέρω να κάνω, δε θα μπορούσα να ξέρω, άλλωστε. Αλλά, σίγουρα, οι εμμονές των περασμένων εβδομάδων ήταν μια απέραντη ηλιθιότητα μπροστά σε όλα αυτά.

Από την Τρίτη, το μόνο που έχει μείνει είναι λίγες γρατζουνιές... στον προφυλακτήρα και το κεφάλι μου. Ίσως λίγα χιλιόμετρα παραπάνω να άφηναν περισσότερα για να θυμάμαι. Όταν τη βγάζεις καθαρή, απλά ευχαριστείς την τύχη σου για ένα ακόμα μάθημα που πήρες τσάμπα απ'τη ζωή. Είναι ευκαιρία να ξεχωρίσεις τα άξια και τ'ανάξια.

Στην υγειά μας...

Friday, November 03, 2006

The first Day of the Rest of your Life (no.2)

Σήμερα έκλεισε ένας κύκλος.

Οι Μεσολογγίτες κάποτε δίδαξαν decision making...

Όταν δεν έχεις τίποτα να χάσεις και απολύτως τα πάντα για να κερδίσεις, απλά λες "αέρα" και μπουμπουνάς ό,τι σου κατέβει. Αν έμεναν μέσα, θα πέθαιναν, από πείνα. Αν έβγαιναν έξω, θα πέθαιναν, από σπαθιά και τουφέκια. Αλλά στη δεύτερη εκδοχή... υπήρχε μια μικρή, ελάχιστη πιθανότητα να βγει κάτι καλό, να ζήσουν κάποιοι και σε κάθε περίπτωση, να χάσουν με το κεφάλι ψηλά.

Ο τελευταίος καιρός έδειξε κάτι πολύ σημαντικό: Ότι -αντίθετα με ό,τι πίστευαν πολλοί φίλοι!- είμαι "άνθρωπος"...

Το υπόδειγμα αυτοελέγχου, ακόμα και υπεροψίας ή αναισθησίας σπάει, λυγίζει, στενοχωριέται.
Αλλά ξαναέδειξε και κάτι άλλο. Ότι σε κάθε περίπτωση, έχει το σθένος να ανασυντάσσεται.

Και κυρίως... ότι για μια ακόμα φορά "έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε".

Μετά από αυτό, μπορώ να είμαι ήσυχος με τη συνείδησή μου... και να τα σπάσω με την παρέα στα μπουζούκια! Για δεύτερη συνεχόμενη βραδυά... "γιατί έτσι μας αρέσει"!

Wednesday, November 01, 2006

Μαθήματα συμπεριφοράς...

Ας ξεφύγω για λίγο από το λογοτεχνικό οίστρο... Απλά και σταράτα, λοιπόν...

Πέρα από τις άπειρες φορές που ο κόσμος γύρω σου σε απογοητεύει, υπάρχουν στιγμές που εκπλήσσεσαι ευχάριστα.

Δεν είχα κάτι σοβαρό, αλλά δεν ένιωθα καλά. Αϋπνία? Αφαγία? Συναισθηματικές αναταραχές? Ιδέα δεν έχω, αλλά -σπάνιο έως απίθανο για μένα, βάσει ιστορίας- ήμουν στα όρια λιποθυμίας. Εκεί, στο διάλειμμα, στα καλά του καθουμένου.

Η Κ. το κατάλαβε αμέσως, το ίδιο κι ο Λ. . Δεν είμαστε στενοί φίλοι, δεν έχουμε περάσει μαζί τόσα πολλά. Κι όμως, τα αφήσαν όλα, δε μπήκαν στο μάθημα (που το συνηθίζουν) και φρόντισαν να κάνουν ό,τι μπορούσαν για να γίνω καλύτερα. Τους ευχαριστώ...

Για μένα περισσότερη σημασία δεν έχει ποιός έχει τον τίτλο "φίλος" ή όχι. Σημασία έχει το ποιούς εκτιμάς και σε εκτιμούν ανάλογα. Υπάρχουν άνθρωποι που βλέπεις δυο φορές το χρόνο και θα έκανες τα πάντα γι'αυτούς. Άλλωστε, το πόσο χρόνο θα περάσεις με κάποιον είναι και κάπως τυχαίο.

Ομολογώ με απόλυτη σιγουριά ότι θα έκανα το ίδιο. Και γι'αυτούς τους δύο -που εκτιμώ ιδιαίτερα- και γι'άλλους. Αλλά δεν περιμένω να το κάνει ο καθένας και, πλέον, ούτε το απαιτώ.

Κάτι τέτοιες στιγμές, όμως, δίνουν μια μικρή ελπίδα...