My Photo
Name:
Location: Athens, Greece

"I Believe that Pure Speed is not really the issue... It's what you can get out of your Potential."

Wednesday, November 15, 2006

Αλλάζοντας παραστάσεις

Στη ζωή μας υπάρχουν διάφορες περίοδοι "κρίσεων", χαρακτηριστικές για το είδος του ανθρώπου. Κρίση μέσης ηλικίας, κρίση ταυτότητας, κρίση γάμου, κρίση βλακείας.
Τέλοσπάντων, ας ασχοληθούμε με αυτά που μπορούμε να ξέρουμε ως τώρα...

Η κρίση του τελειόφοιτου. Πλησιάζοντας στο πτυχίο δεν υπάρχει περίπτωση να μη σε βασανίζουν χιλιάδες ερωτήματα για τη φοιτητική ζωή που πέρασε. Το πώς αξιοποίησες αυτά τα "5 χρόνια " (σε αντιπαραβολή με τα "5 λεπτά"...) που σου δώθηκαν για να γίνουν τα καλύτερα της ζωής σου. Πόσο χρόνο έχασες? Πόσους ανθρώπους γνώρισες? Με πόσες γυναίκες πήγες? Τί λάθη έκανες?
Ποτέ δεν είναι αρκετά ή σωστά όσα κάνεις. Ως τώρα δεν έχω συναντήσει κάποιον που να μου πει ότι είναι ευχαριστημένος από τη διαχείριση αυτών των ετών. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω ένα λάθος μου, αυτό θα ήταν ότι γύρισα την Αθήνα λιγότερο απ'όσο θα μπορούσα, δεδομένης της ευτυχούς συγκυρίας να έχω αυτοκίνητο όποτε το χρειαζόμουν. Αυτή την τόσο υποτιμημένη πόλη, που έχει τόσα να δεις και να κάνεις, τόσες διαφορετικές περιοχές κι ανθρώπους. Τα υπόλοιπα είναι απλά ιστορία.

Αυτή την τελευταία, λοιπόν, χρονιά, όλοι τρέχουν και δε φτάνουν... να προλάβουν όσα δεν έκαναν, να ζήσουν όσα δεν έζησαν, να πάνε εκεί που δεν πήγαν. Έχουν πλάκα. Τις τελευταίες μέρες, χωρίς να το κυνηγάω ιδιαίτερα, έχει τύχει να με βγάζουν ο δρόμος κι οι παρέες στα Εξάρχεια και το Κολωνάκι. Περιέργως, παρ'ότι το 1/3 της φοιτητικής μας ζωής κυλούσε στο Κέντρο, ποτέ δεν έτυχε να γυρνάω σ'αυτά τα μέρη. Γουστόζικα στέκια στα Εξάρχεια, βοηθάνε στο παρεΐστικο κλίμα, φέρνουν τους ανθρώπους πιό κοντά. Είναι πιό "ειλικρινή", το "δήθεν" απουσιάζει. Δυστυχώς, όσο μεγαλώνεις, τα Εξάρχεια σου ταιριάζουν όλο και λιγότερο, αλλά γι'αυτό δε φταις εσύ, συνήθως. Μπορεί να έχεις τα κέφια για ένα κουλτουριάρικο μικρό καφέ, αλλά ο περίγυρος θέλει μεγάλες τζαμαρίες, trendy places και λαϊκά στο full. Στο Κολωνάκι, από την άλλη, το "δήθεν" βασιλεύει... αλλά τελικά δε σε νοιάζει και πολύ. Έχει επίσης γούστο η περιοχή, τα μαγαζιά είναι προσεγμένα και στην τελική... καταλαβαίνεις ότι η πόλη κινείται με κέντρο τη... Σκουφά και την Πατριάρχου Ιωακείμ. Αρκεί να ζήσεις λίγες μέρες εκεί γύρω για να καταλάβεις γιατί οι διάσημοι, οι επιφανείς και τα ρέστα αποφάσισαν να κάνουν το Κολωνάκι δεύτερο (ή και πρώτο...) σπίτι τους.

Είχα καιρό να δω την I. και τη Γ. Είναι από τους ανθρώπους με τους οποίους βρίσκεσαι σπάνια, αλλά είναι σίγουρο ότι όταν βρίσκεσαι περνάς υπέροχα, πεθαίνεις στο γέλιο, χαίρεσαι πραγματικά που τους συναντάς. Ήταν τελείως τυχαίο, είδα ξαφνικά μια αναπάντητη. Μετά, ένα μήνυμα. Ήμουν σχετικά κοντά και δεν θα το έχανα με τίποτα. Υποσχεθήκαμε ο ένας στον άλλο ότι δε θα χαθούμε έτσι, τσάμπα, αφού -για φέτος τουλάχιστον- θα είμαστε όλοι στην Αθήνα. Είναι από τις ελάχιστες φορές που πραγματικά η φράση "έλα ρε συ, θα τα πούμε, μη χαθούμε" είναι ειλικρινής κι έχει νόημα.

Από σήμερα ξεκινάει ο τριήμερος εορτασμός της επετείου του Πολυτεχνείου. Δυστυχώς φέτος δε θα μπορώ να συμμετέχω όσο τις άλλες χρονιές, αλλά η σκέψη μου θα είναι με τα παιδιά που με ζήλο και αγνή ιδεολογία και φέτος κάνουν τα πάντα για να θυμάται ο κόσμος τη σημασία του να αγωνίζεσαι συλλογικά. Γνωρίζω προσωπικά αυτά τα παιδιά που παραλαμβάνουν τη σκυτάλη. Και, πέρα απ'όσα σχεδόν εκ συνηθείας καταμαρτυρούμε σ'αυτούς που έρχονται μετά από μας, νιώθω την ασφάλεια ότι η συνέχεια υπάρχει. Κι όσο υπάρχει, παρά τις προσπάθειες συγκεκριμένων ανθρώπων, κανείς δε θα μπορεί να ξεχάσει τη ζωντανή ιστορία αυτού του τόπου.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home