My Photo
Name:
Location: Athens, Greece

"I Believe that Pure Speed is not really the issue... It's what you can get out of your Potential."

Saturday, November 25, 2006

Τρία θεματάκια πεταχτά

Ρε γαμώτο, πολύ ζόρι. Το να βάζεις τον εαυτό σου να κυνηγά συνεχώς προκλήσεις και υψηλούς στόχους είναι μεν σημαντικό, αλλά σε τρώει μέρα με τη μέρα. Άραγε ξέρουμε τα όριά μας όταν αποφασίζουμε κάτι να πετύχουμε? Και πόσο αξίζει να τρελλαίνεσαι και να αφιερώνεσαι σε κάτι χωρίς καθόλου βέβαια κατάληξη?
Ρε παιδί μου, ντάξει, κάποια στιγμή σκέφτεσαι ότι τα χρόνια περνάνε και τα τρως μπροστά σε ένα υπολογιστή, πάνω από βιβλία, ή τρέχοντας από μάθημα σε μάθημα. Όλα αυτά σταματάς να τα σκέφτεσαι αν πετύχεις αυτό που θες. Αλλά αν όχι, τί στο διάολο κάνεις?

Άλλο τώρα.

Μιλούσα μ'ένα φιλαράκι τις προάλλες. Φαίνεται οι ανθρώπινες ιστορίες δεν έχουν και μεγάλες διαφορές μεταξύ τους. Ακούς τα ίδια πράγματα από τόσο διαφορετικούς ανθρώπους. Το συμπέρασμα της κουβέντας είναι ότι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που μπορείς να κάνεις έχοντας μια σχέση είναι να αφιερωθείς σε αυτή. Κι αυτό γιατί τελικά... γίνεσαι η σχέση σου. Αλλάζεις συνήθειες, χάνεις φίλους σου, φίλες σου, ξεχνάς να λειτουργείς αυτόνομα, κόβεις από τις ασχολίες σου. Τελικά σταματάς να είσαι αυτός που ήσουν, ακόμα κι αυτός που γοήτευσε αρχικά τον/την σύντροφό σου. Κι ακόμα χειρότερο είναι αυτή τη θυσία που κάνεις στον εαυτό σου να μην εκτιμάται ανάλογα.

Άλλο τώρα.

Μεγάλη μαλακία κυκλοφορεί στον κόσμο. Όσο μεγαλώνουν οι άνθρωποι, τόσο πιό κωλόπαιδα γίνονται. Αποκτάνε υφάκι, απαντάνε υποκριτικά, υπόσχονται συναντήσεις που δεν κάνουν ποτέ, σε θυμούνται όταν σε χρειάζονται και χίλια μύρια άλλα που σου'ρχεται να τους σπάσεις τα μούτρα. Τελικά, αποφασίζεις να κάνεις το χαζό και να συνεχίσεις να ασχολείσαι μαζί τους, γνωρίζοντας όμως ο καθένας τι καπνό φουμάρει και κρατώντας πάντα τις πισινές σου? Ή απλά τους γράφεις εκεί που δεν πιάνει μελάνι και μειώνεις συνεχώς την ακτίνα του κοινωνικού κύκλου σου? Σε κάθε περίπτωση έχω κουραστεί από τον ατομισμό, τους βολεψάκηδες, τα σιγανά ποταμάκια κι όλους τους παρεμφερείς. Αλλά όταν οι περισσότεροι γύρω μας έχουν καταντήσει έτσι... πόσες επιλογές έχεις, στην τελική? Απλά όσοι έχουν λεπτότερες ευαισθησίες σχετικά με τη συμπεριφορά των ανθρώπων τρώνε το ζόρι κι άλλοι περνάνε μια χαρά καβαλώντας τους υπόλοιπους.

2 Comments:

Blogger Γιάννης said...

Πότε θα σταματήσω να συμφωνώ μαζί σου σε θέματα σχέσεων-γυναικών;Δεν το βλέπω για σύντομα πάντως...Το θέμα που στα πεταχτά έθεσες θα αποτελέσει επόμενο θέμα μου.Νομίζω το κατέχουμε καλά...

10:57 AM  
Blogger Phaethon said...

Χα, όμορφα. Για να γλιτώσεις πολύτιμο χρόνο και να μην κάνεις τα δικά μου λάθη... κοίτα να τα βλέπεις από νωρίς!
Έχε, πάντως, τα μάτια ανοιχτά... Υπάρχει ελπίς στο βάθος...

6:46 PM  

Post a Comment

<< Home