Being Phaethon...

My Photo
Name:
Location: Athens, Greece

"I Believe that Pure Speed is not really the issue... It's what you can get out of your Potential."

Friday, December 22, 2006

Busy Christmas - Happy People...

Well, yes, it's Christmas, yes, it's time for partying and holidays, for smiles and happy faces blah blah blah...

Hearing all these every day is annoying at least! And that's simply because I bloody know that I'll have to spend endless hours in front of my computer screen and over my books and that those 2 weeks are nothing more but a great chance to speed up and fill in my gaps before the winter semester exams. Yabadabadoooo, let's drink to that, huh?!

But isn't it great to know that everything you do is absolutely your choice? Nobody told me to get involved in this shit in the first place. But then, maybe for the first time since years, I feel so happy and complete in my life. No pressure by parents (they are completely ignorant on my scientific fields, that's why!) , creativity, no freaky women... Just a "blank page", ready for everything. There is no better feeling than the confidence of owning yourself.

So, hop-hop, changing subjects... First graders at the university are 17.5-18 years old... that makes them, hmmm, born in 1988-1989. Impressive or depressing? Well, in every sense, this was fun last weekend! They had so much energy, they were so happy, carefree, unbothered. In a way, I kind of envy them. I think that this new generation of teenagers has every reason to smile and party. And even if I am only 6-7 years older, I can definately feel that we were a bit more restricted and reserved back then. But that was the reason for my trip anyway... to mix with those little rascals and let myself party for a day or two... and the night for sure! It was awesome, I felt like in high school.

And most important, I made some great new friends, which -recently- I haven't usually had the time to do... After all, the great thing about being a "blank page" is that every new person that comes into your life gets all of you, without restrictions, without ghosts from the past...

Merry Christmas... Greece, UK, USA...

Thursday, December 14, 2006

Μια βραδυά μετά το λούκι

Ντάξει ρε Σάββα, καιρό έχω να γράψω στο blog, αλλά, όπως ξέρεις, αυτό τον καιρό πνιγόμουν. :-P

Σήμερα, πολύ απλά, έπρεπε να γράψω καθότι σημαντική ημέρα. Έφυγε η πρώτη αίτηση για μεταπτυχιακά. Για μια στιγμή, καθώς πατούσα το κουμπί "submit" ανέβαιναν οι σφυγμοί. Μέσα σε ελάχιστες στιγμές χώρεσαν στο μυαλό μου εικόνες από την επόμενη χρονιά, φιλοδοξίες, όνειρα μα και, όπως πάντα, ρεαλιστικές προσγειώσεις στην πιθανή πραγματικότητα της μη πραγματοποίησής τους. Αν τελικά κυλήσουν όλα καλά, θα πρόκειται για το απόλυτο όνειρό μου αυτή τη στιγμή. But I don't really count on it, so I am more than ready to find my path for life whatever the outcome.

Μετά, θέατρο. Η παράσταση Festen, με πρωταγωνιστή τον Κώστα Μαρκουλάκη ήταν πολύ απλά... ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ.

Όπως αρμόζει σε τέτοιες δημιουργίες, αναφέρω όσους συντελεστές βρήκα:
Συγγραφέας: Thomas Vinterberg
Σκηνοθεσία: Αλίκη Δανέζη
Μετάφραση: Αλίκη Δανέζη - Knutsen, Μανώλης Δούνιας
Μουσική: Μίνως Μάτσας
Σκηνικά: Μαρία Κονομή
Κοστούμια: Βένια Πολυχρονάκη
Ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Θέμις Μπαζάκα, Αγγ. Παπαθεμελή, Γιάννης Στάνκογλου, Εκάβη Ντούμα, Ερρίκος Λίτσης, Κώστας Φλωκατούλας, Τηλέμαχος Κρεβάικας. Καλλιόπη Τζερμάνη, Μανώλης Αφολάνιο, Ναταλία Κράλσκα, Εύη Χούμπαυλη, Αλέξανδρος Μυλωνάς

Δεν πηγαίνω συχνά θέατρο, τόσο επειδή δε βρίσκω ανθρώπους να ενδιαφέρονται, όσο και γιατί είμαι ιδιαίτερα απογοητευμένος από την ελληνική πραγματικότητα. Αλλά αυτή η σημερινή μυσταγωγία της τέχνης ήταν ό,τι χρειαζόμουν μετά από μια εβδομάδα έντασης, καθημερινού τρεξίματος μεταξύ σπιτιού, σχολής, γραμματείας, γραφείων καθηγητών και λοιπών προς τακτοποίηση. Η πολυεπίπεδη ταυτόχρονη σκηνοθεσία παράλληλων σκηνών, η επιλογή του χώρου, η θέση των θεατών σχεδόν μέσα στη σκηνή, οι εκπληκτικές ερμηνείες μέχρι και του τελευταίου ηθοποιού, όλα απόψε ήταν σε πολύ μα πολύ υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο.

Μα πέρα από την καλλιτεχνική αρτιότητα, θα πρέπει να αναφερθώ σε κάτι άλλο, ιδιαίτερα προσωπικό. Τη μικρή "εγγονή" που έπαιζε στο έργο. Ένα κοριτσάκι το πολύ 10 ετών, που χωνόταν κάτω από το τραπέζι της οικογένειας. Μέσα στην υπευθυνότητα και τη σοβαρότητα που απαιτούσε η παράσταση, όταν ο ρόλος την ήθελε κάτω από το τραπέζι, έκλεβε λίγη από την παιδική της αθωότητα και ανεμελιά, κοιτώντας με και χαμογελώντας μου. Ήταν αλήθεια υπέροχο συναίσθημα και... σχεδόν με προβλημάτισε.

Όπως υπέροχο και απίστευτα έντονο ήταν το χειροκότημα του κοινού στους ηθοποιούς. Και όπως υπέροχο ήταν να βλέπεις τον Κώστα Μαρκουλάκη καταϊδρωμένο, μετά από μια ακόμα εκπληκτική του ερμηνεία να σε κοιτάει και καθώς του γνέφεις επιδοκιμάζοντάς τον, να χαμογελάει τόσο βαθειά και αληθινά, δείχνοντας πόση σημασία έχει γι'αυτόν η ικανοποίηση του κοινού. Η μέθεξη του καθένα ατομικά.

Η συνάντηση με τις κοπέλες ήταν τυχαία. Φοβερή σύμπτωση να τις πετύχω στο ίδιο θέατρο την ίδια μέρα. Ε, φυσικά η ευκαιρία δεν πήγε χαμένη. Μετά το θέατρο, πέρα από την ευχάριστη και μεγάλη παρέα τους, γνώρισα ένα ακόμα όμορφη στέκι που δεν είχα υπόψη μου. Ωραία διακόσμηση, άποψη, καλή μουσική (αν και λίγο δυνατή... εχθρός του φλερτ). Το γέλιο ήταν, όμως, με καποιες διπλανές παρέες. Δύο μεγάλα τραπέζια από μεσήλικες άντρες, με ελάχιστες γυναίκες, η ηλικία των οποίων περισσότερο σε "γκόμενες" έφερνε. Τέλοσπάντων, το αστείο ήταν όταν κατέβηκε μια χορεύτρια ανατολίτικων ρυθμών και έκανε παράσταση στους λυσσάρηδες. Δεν έχω λόγια να περιγράψω το πόσο χιουμοριστική ήταν η σκηνή με τα σαγόνια των κυρίων πεσμένα κάτω και τα ηλίθια χαμόγελα του κλασικού γλείφτη ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους.

Anyway, από αύριο έχει πάλι διαδικασίες, αιτήσεις και τα ρέστα, αλλά σε χαλαρότερους ρυθμούς. Σχεδόν όλη η σχολή θα είναι στην Αράχωβα, στις εκδρομές των παρατάξεων. Φέτος δεν έχω λόγο να πάω, αν και λατρέυω τον Παρνασσό από μικρό παιδί. Πλέον δεν έχω να κάνω κάτι σε αυτές τις εκδρομές και με λύπη ομολογώ ότι νιώθω κάπως μεγάλος για το ύφος στο οποίο είναι στημένες. Βέβαια... μπορεί τελικά να μην αντισταθώ και να πεταχτώ μια βόλτα, για λίγο. Mal sehen, mal sehen, am Sammstag k'o'nnte es m'o'glich sein...

Προς το παρόν... ας απολαύσω τις επιλογές μου, που με δικαιώνουν απόλυτα.

Sunday, December 03, 2006

Η ζωή μας κύκλους κάνει

Δεν πιστεύω στη θεία δίκη, σε καρμικά και τέτοια κουραφέξαλα, αλλά μερικές φορές είμαι στα όρια να τα πιστέψω. Ίσως για να δικαιολογήσω ευκολότερα όσα μας συμβαίνουν.

Το ανατριχιαστικό είναι όταν βλέπεις πράγματα που έκανες εσύ σε άλλους να συμβαίνουν σε σένα τον ίδιο και μάλιστα με τρόπο τόσο σουρρεαλιστικά ίδιο που δεν ξέρεις αν πρέπει να τρομάξεις, να συνετιστείς ή να γελάσεις.

Δε σου επιστρέφεται τίποτα, δεν υπάρχει κάποιος που να απονέμει διαρκώς δικαιοσύνη. Απλά πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι εφόσον κάτι έχι συμβεί μπορεί να ξανασυμβεί με την ίδια ευκολία και πιθανότητα κι από την ανάποδη και στον καθένα. Φυσικά, το να προσέχεις σα διάολος μην κάνεις κάτι κακό, φοβούμενος να το πάθεις, μάλλον δεν έχει και τόση σημασία. Έχει σημασία, όμως, να μην το κάνεις, υπό τη γνώση ότι δε θα σου άρεσε εσένα του ίδιου να το πάθαινες.
Και το μόνο που μπορείς να κάνεις, τελικά, είναι να είσαι έτοιμος για όλα τα ενδεχόμενα. Γιατί οι εκπλήξεις δεν είναι πάντα ευχάριστες.