Being Phaethon...

My Photo
Name:
Location: Athens, Greece

"I Believe that Pure Speed is not really the issue... It's what you can get out of your Potential."

Tuesday, January 30, 2007

Χθες, μα τόσο σήμερα...

Πριν 3-4 χρόνια, σε ένα ταβερνάκι στου Γουδή...

Δύο ζευγάρια έχουν βγει για φαγητό, να πουν τα νέα τους, να πιούν τα κρασάκια τους και να ξεφύγουν λίγο από τα καθημερινά. Το ένα ζευγάρι, φοιτητές ιατρικής, δεν έχουν και πολλά αβέβαια να σκεφτούν... τα 6 χρόνια σπουδών και η επιμέλεια που τους διακρίνει συνηγορούν σε αυτό. Το άλλο ζεύγος, σε μια μόνιμη ένταση... στο πτυχίο η κοπέλα, στη μέση των σπουδών ο κύριος... Συνδικαλισμός, κοινωνική ζωή, εξωακαδημαϊκές δραστηριότητες. Εκείνη τα έχει περάσει, εκείνος τα βιώνει στην εντονότερή τους φάση.

-Έχεις αφήσει πολύ τη σχολή σου, μωρό μου
-Ναι, ντάξει, άσε με τώρα
-Για καλό σου το λέω βρε αγάπη μου, αφού ξέρω ότι την αγαπάς της σχολή σου, είσαι έξυπνο παιδί και χαραμίζεσαι. Κοίτα κάτι χαζούς που σπάζουν στο διάβασμα και προχωράνε, κρίμα δεν είναι?
-Λες και δεν τα έχεις περάσει κι εσύ... κι εσύ τώρα μαθήματα χρωστάς, άσε τα κηρύγματα, αρκετά μου τα πρήζουν οι γονείς μου... Δε μπορώ να λειτουργήσω έτσι, όσο με πρήζει κάποιος, τόσο δεν ασχολούμαι κι εγώ.
-Άκου ρε συ την κοπέλα σου, στο πτυχίο είναι, κάτι ξέρει.
-Ωχου, όλοι με μένα ασχολείστε τώρα? Αφήστε με στην ησυχία μου. Να τελειώσουν κάτι διαδικασίες τώρα σε λίγο καιρό και μετά θα επανέλθω.

Φυσικά οι «διαδικασίες» ποτέ δεν τελείωναν. Άλλοτε αναβάλονταν, άλλοτε απλά προέκυπταν καινούριες. Και τα μαθήματα μαζεύονταν, και το αγόρι όλο και απομακρυνόταν από το διάβασμα και ξεσυνήθιζε τα βιβλία...

Δύο χρόνια μετά, όλα ήταν τόσο διαφορετικά... Το θυελλώδες ζευγάρι είχε ήδη χωρίσει, γιατί το αγόρι είχε χαθεί στις μάταιες φιλοδοξίες του και η κοπέλα ήθελε κάποιον με στόχους στη ζωή του, να τον θαυμάζει και να αφιερώνει χρόνο κι ενδιαφέρον γι’αυτήν. Το άλλο ζευγάρι, πάλι, σταθερά κι ήρεμα, όπως ταιριάζει στο χαρακτήρα και των δύο, συνέχισε να κάνει κοινά σχέδια για τη ζωή. Το παραστρατημένο αγόρι έφτασε μετά από καιρό στη φάση που ήταν η πρώην κοπέλα του τότε που προσπαθούσε να το νουθετήσει. Ξαφνικά, τα τότε λόγια της φαίνονταν τώρα τόσο λογικά. Νέοι στόχοι και φιλοδοξίες ζωής γέμισαν το μυαλό του. Τα πάλαι ποτέ σημαντικά φάνηκαν ασήμαντα και τη θέση τους πήραν άλλα, πιό μεγάλα. Και ξεκίνησε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Το αγόρι είχε νέα σχέση. Ήταν η σειρά της να μην καταλαβαίνει. Όπως κάποτε ο ίδιος δε μπορούσε να καταλάβει την αγωνία κάποιας άλλης για το πτυχίο της και το μέλλον της μετά από αυτό. Καινούρια "διαφορά φάσης".

Ο καιρός πέρασε...
Τα λάθη έγιναν συνείδηση. Τα σημαντικά και τα ασήμαντα χωρίστηκαν στο μυαλό με τρόπο πιό σαφή από ποτέ.

Και αυτός επέλεξε να κάνει επιτέλους το καλύτερο για τον εαυτό του...

Να καλύψει το χαμένο έδαφος και να ρωτάει κάθε μέρα τον εαυτό του αν κάνει αυτό που πραγματικά θέλει και αν θέλει πραγματικά αυτό που κάνει...

Και αποφάσισε πως δε θα αφήσει κανέναν και καμία να μπει στη ζωή του αν δε μπορεί να συμβαδίσει με τις επιλογές του...

Και πως δε θα αφήσει ξανά τον εγωϊσμό του να του στερήσει την επιτυχία και τους ανθρώπους που αξίζει ν’αγαπά...

Thursday, January 18, 2007

Ταξιδιάρα ψυχή

Λονδίνο, Άμστερνταμ ή Βερολίνο, έχεις ξεχάσει που ακριβώς θέλεις να πας..." λέγαν κάποτε οι θρυλικές Τρύπες. Και ταξιδεύαμε με το εφηβικό μυαλό μας... ανέξοδα, παντού.

Αεροδρόμια. Ο παράδεισος του ταξιδιώτη. Κιβωτός ονείρων κι ελπίδας. Τολμώ να πω ότι φοβάμαι τα αεροπλάνα. Όχι τόσο ώστε να τα αρνούμαι, αλλά αρκετά ώστε κάθε φορά πριν από το ταξίδι να τριγυρίζουν στο μυαλό μου διάφορα χαζά και τρελλά σενάρια. Και πάλι, όμως, δεν είναι αρκετά ώστε να σβήσουν από τα μάτια μου τον ενθουσιασμό του καινούριου, της αναζήτησης, της νέας περιπέτειας.

Αύριο τέτοια ώρα θα πετάω για Amsterdam. Έχω χρόνια να δω τη φίλη μου τη Λ. και δε θα περίμενα ποτέ ότι αυτή τη ευκαιρία θα έρθει από ένα transit πτήσης. Ελπίζω όλα να πάνε κατ'ευχήν και να τα καταφέρουμε να βρεθούμε για λίγο. Πριν φύγει για την Ολλανδία είχαμε μοιραστεί υπέροχες στιγμές. Ήταν σαν η μεγάλη μου αδερφή και στα 18 σου σίγουρα χρειάζεσαι μια τέτοια!
Θα ήθελα στο μέλλον τέτοια ταξίδια να είναι τόσο εύκολα για μένα, όσο να πεταχτώ στην Πάτρα με το αυτοκίνητο. Θα είναι ένα κριτήριο για το αν πέτυχα στη ζωή μου όσα ονειρεύτηκα και μπορούσα.

Το να περνάς τον Ατλαντικό πρέπει να είναι μια φοβερή εμπειρία. Ζώντας στη στεριανή ασφάλεια της Ευρώπης, του μεγάλου μας χωριού, δε μπαίνεις στη διαδικασία για τέτοια ταξίδια. Λατρεύω αυτή την ευρωπαϊκή οικογένεια και μάλιστα την απολαμβάνω ακόμα περισσότερο οδικώς.

Μα κάπου αλλού υπάρχει ένας άλλος κόσμος, εντελώς διαφορετικός. Και τελικά... όλος ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από την άλλη όχθη, όσο κι αν η έπαρσή μας δε μας αφήνει να το δούμε. Αυτές οι 5-6 μέρες θα είναι ένα πολύ καλό τεστ. Να δω, να νιώσω τους ρυθμούς. Αλλά η μεγαλύτερη συγκίνησή μου δε θα είναι που θα δω την Washington D.C., τις ΗΠΑ και όσα βλέπω τόσα χρόνια από την τηλεόραση. Θα είναι το ότι θα βρίσκομαι ανάμεσα στους καλύτερους των καλύτερων, τους ανθρώπους που οδηγούν την έρευνα της επιστήμης μου παγκοσμίως. Ονόματα που έχω δει σε πρακτικά συνεδρίων, έρευνες. Οι δικοί μου "διάσημοι", οι δικοί μου "ήρωες".

Το να αγαπάς τόσο το αντικείμενό σου, ώστε να λαχταράς τόσο να βρεθείς στη Μέκκα της έρευνάς του είναι ευλογία. Πριν λίγη ώρα έβλεπα τα πρώτα θετικά αποτελέσματα δοκιμών της διπλωματικής μου, έχοντας καθήσει 4 ώρες στον υπολογιστή σα να έπαιζα το πιό αγαπημένο μου παιχνίδι. Χαίρομαι πολύ γι'αυτό, αλλά ξέρω πολύ καλά πως δεν είναι αρκετό... γιατί αυτό που έχει σημασία είναι το πτυχίο. Και για να πάρεις το πτυχίο δε διαβάζεις μόνο όσα γουστάρεις. Αλλά είμαι σίγουρος ότι όταν πάρω αυτό το χαρτί, αυτή ακριβώς η καύλα μου είναι που θα με βοηθήσει να κάνω όσα ονειρεύομαι. Γιατί το πάθος και η αφοσίωση καταργούν τα όρια.

Μιλώντας προχθές με μια καλή μου φίλη, της έλεγα πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπω τα πράγματα εδώ και κάποιους μήνες. Τελευταίο χτύπημα... τα δίδυμα ανηψάκια μου, ο γιός και η κόρη του ξαδέρφου μου. 3 ημερών. Αλήθεια, τον τελευταίο καιρό, δε θυμάμαι να με έχει αγγίξει κάτι περισσότερο από αυτό. Δε μπορώ και δε θέλω να πω τίποτα άλλο γι'αυτό... απλά δεν περιγράφεται.

Πραγματικά, όλα αυτά σε κάνουν να σκέφτεσαι μπλεξίματα και απελπισίες του παρελθόντος και να γελάς με τον εαυτό σου και τους άλλους. Ίντριγκες, κουτσομπολιά, κατινιές κι άλλες μαλακίες... πόσο έχουν χάσει το νόημα κάποιοι. Αν έβρισκαν όλοι αυτό που πραγματικά τους γεμίζει θα ήταν και μεταξύ τους καλύτερα, χωρίς απωθημένα, χωρίς να ψάχνουν να γεμίσουν το χρόνο τους παίζοντας κυνηγητό με τις σκέψεις τους και τα συναισθήματα των άλλων.

Ευκαιρία, λοιπόν, για ανασύνταξη. Μέσα από την κούραση του συνεδρίου και των λοιπών υποχρεώσεων εκεί, ευκαιρία για ανανέωση στόχων και κινήτρων. Θα γυρίσω κατάκοπος. Μα σίγουρα Σοφότερος...

Χαιρετώ με χαμόγελο...

Thursday, January 04, 2007

2006... gone with the wind...

Λοιπόν, λοιπόν, πάει το 2006. Και μέχρι να ανακαλυφθεί ο τρόπος να πηγαίνουμε πίσω στο χρόνο... πάει στον αγύριστο. Διδακτική χρονιά, αν μη τί άλλο. Αλλά πέρα από ορισμένες καλές στιγμές, γενικά ήταν χρονιά προβληματισμού, απογοήτευσης, σχεδόν αδιάφορη.

Η μεγάλη νίκη της παράταξης στις φοιτητικές εκλογές ήταν ίσως το κορυφαίο στιγμιότυπο. Μια δουλειά 5 χρόνων έδωσε καρπούς και στιγμές αξέχαστες πραγματικά. Την ώρα που ο D.K. μας έδειχνε με τις χειρονομίες του ότι όλα είχαν τελειώσει περνούσαν από μπροστά μου στιγμές από αυτά τα 5 χρόνια... να κουβαλώ κούτες με τον Π. τα μεσάνυχτα στα Εξάρχεια, να βάζουμε αλυσίδες στα χιόνια, να τριγυρνάμε όλη μέρα στην Αθήνα, να κάνουμε ολομέλειες με μονοψήφιο αριθμό μελών και τόσα άλλα... Όλα αυτά μέσα στα λίγα δάκρυα που ξεφύγαν από τα μάτια μου καθώς εκεί, στο αμφιθέατρο 18, σκυφτός στο έδρανο απολάμβανα τη στιγμή.

Είχα πολύ καιρό να δακρύσω. Κι από τότε δεν το έχω ξανακάνει, επίσης. Το μόνο που καταφέρνει να με κάνει να πλησιάσω σε αυτό είναι ο ανθρώπινος πόνος, ο πραγματικός, της αρρώστιας, της πείνας, της αδικίας. Έχω υποσχθεί στον εαυτό μου να κάνω κάτι για όλα αυτά, αλλά δυστυχώς δεν πρόκειται να μπορέσω για τα επόμενα δύο χρόνια. Δεν το ξεχνώ, όμως.

Κατά τ'άλλα... ήταν η χρονιά των διαψεύσεων, που πέσαν οι μάσκες, που πολλοί αποκαλύφθηκαν με το χειρότερο τρόπο. Αλλά αυτό δεν ενοχλεί ποτέ, αν έχεις τ'άντερα να το αντιμετωπίσεις. Είναι πάντα καλύτερο να ξέρεις την αλήθεια για τους γύρω σου. Το αν σε πονάει ή όχι είναι άλλη ιστορία, αλλά σίγουρα είναι προσωρινό. Τελειώνοντας τις σπουδές σου μένεις ευκολότερα μόνος κι ακοινώνητος... αλλά και ξεκαθαρίζεις τους ανθρώπους γύρω σου, επιλέγεις ποιούς βλέπεις, ποιούς θέλεις στη ζωή σου... αλλά σίγουρα αυτό θέλει και περισσότερο κόπο από σένα τον ίδιο, γιατί οι παρέες δεν είναι πλέον σερβιρισμένες στη σχολή ή στα απογευματινά στέκια. So be it, είναι πολύ καλύτερα τελικά.

Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, οι γκόμενες ακόμα περισσότερο. Αυτά που μένουν και σε γεμίζουν είναι όσα καταφέρνεις για τον εαυτό σου, αυτά που πραγματικά θέλεις να κάνεις. Αυτά που θα μείνουν για μια ζωή, να τα θυμάσαι, να τα λούζεσαι, να τα χαίρεσαι. Και η αφοσίωση σε ένα στόχο από το Μάρτιο και μετά ήταν μάλλον ό,τι καλύτερο μου συνέβη, παρά την απίστευτη πίεση που έχει επιφέρει και θα κρατήσει τουλάχιστον μέχρι τον ερχόμενο Ιούλιο.

Από αυτούς που είναι γύρω μου, υπήρχαν μερικοί που συνέχισαν να είναι αυτό που ήξερα και ήθελα να είναι. Οι καλύτεροι μου φίλοι, ο Α. και η Ε., που συνεχίζω να λατρεύω, η οικογένειά μου που με υπομονή δέχεται το δρόμο που έχω διαλέξει. Αλλά κι ένας άνθρωπος που εμφανίστηκε τελευταία, έχει πιστέψει σε μένα περισσότερο από οποιονδήποτε και η παρουσία του είναι πολύ σημαντική.

Γράφοντας όλα αυτά και διαβάζοντάς τα καταλαβαίνω ότι μάλλον αυτή η χρονιά ήταν μία μεγάλη περίοδος αυτογνωσίας. Μέσα από τα καλά και τα άσχημα, ανακάλυψα περισσότερο από κάθε άλλη φορά τον ίδιο μου τον εαυτό και κατάλαβα πολύ περισσότερα για τη συμπεριφορά των άλλων. Κι αυτά δεν τα καταφέρνεις ποτέ ζώντας απλά χαλαρά κι απροβλημάτιστα.

Κάθε χρόνο έχω μια διαφορετική χαρακτηριστική ευχή που λέω για μένα και τους φίλους. Για το 2007 αυτή θα είναι: "Υγεία να έχουμε, και το 2007 να τολμάμε να κάνουμε συχνότερα αυτό που πραγματικά θέλουμε".

Καλή χρονιά, λοιπόν...