My Photo
Name:
Location: Athens, Greece

"I Believe that Pure Speed is not really the issue... It's what you can get out of your Potential."

Thursday, January 04, 2007

2006... gone with the wind...

Λοιπόν, λοιπόν, πάει το 2006. Και μέχρι να ανακαλυφθεί ο τρόπος να πηγαίνουμε πίσω στο χρόνο... πάει στον αγύριστο. Διδακτική χρονιά, αν μη τί άλλο. Αλλά πέρα από ορισμένες καλές στιγμές, γενικά ήταν χρονιά προβληματισμού, απογοήτευσης, σχεδόν αδιάφορη.

Η μεγάλη νίκη της παράταξης στις φοιτητικές εκλογές ήταν ίσως το κορυφαίο στιγμιότυπο. Μια δουλειά 5 χρόνων έδωσε καρπούς και στιγμές αξέχαστες πραγματικά. Την ώρα που ο D.K. μας έδειχνε με τις χειρονομίες του ότι όλα είχαν τελειώσει περνούσαν από μπροστά μου στιγμές από αυτά τα 5 χρόνια... να κουβαλώ κούτες με τον Π. τα μεσάνυχτα στα Εξάρχεια, να βάζουμε αλυσίδες στα χιόνια, να τριγυρνάμε όλη μέρα στην Αθήνα, να κάνουμε ολομέλειες με μονοψήφιο αριθμό μελών και τόσα άλλα... Όλα αυτά μέσα στα λίγα δάκρυα που ξεφύγαν από τα μάτια μου καθώς εκεί, στο αμφιθέατρο 18, σκυφτός στο έδρανο απολάμβανα τη στιγμή.

Είχα πολύ καιρό να δακρύσω. Κι από τότε δεν το έχω ξανακάνει, επίσης. Το μόνο που καταφέρνει να με κάνει να πλησιάσω σε αυτό είναι ο ανθρώπινος πόνος, ο πραγματικός, της αρρώστιας, της πείνας, της αδικίας. Έχω υποσχθεί στον εαυτό μου να κάνω κάτι για όλα αυτά, αλλά δυστυχώς δεν πρόκειται να μπορέσω για τα επόμενα δύο χρόνια. Δεν το ξεχνώ, όμως.

Κατά τ'άλλα... ήταν η χρονιά των διαψεύσεων, που πέσαν οι μάσκες, που πολλοί αποκαλύφθηκαν με το χειρότερο τρόπο. Αλλά αυτό δεν ενοχλεί ποτέ, αν έχεις τ'άντερα να το αντιμετωπίσεις. Είναι πάντα καλύτερο να ξέρεις την αλήθεια για τους γύρω σου. Το αν σε πονάει ή όχι είναι άλλη ιστορία, αλλά σίγουρα είναι προσωρινό. Τελειώνοντας τις σπουδές σου μένεις ευκολότερα μόνος κι ακοινώνητος... αλλά και ξεκαθαρίζεις τους ανθρώπους γύρω σου, επιλέγεις ποιούς βλέπεις, ποιούς θέλεις στη ζωή σου... αλλά σίγουρα αυτό θέλει και περισσότερο κόπο από σένα τον ίδιο, γιατί οι παρέες δεν είναι πλέον σερβιρισμένες στη σχολή ή στα απογευματινά στέκια. So be it, είναι πολύ καλύτερα τελικά.

Οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, οι γκόμενες ακόμα περισσότερο. Αυτά που μένουν και σε γεμίζουν είναι όσα καταφέρνεις για τον εαυτό σου, αυτά που πραγματικά θέλεις να κάνεις. Αυτά που θα μείνουν για μια ζωή, να τα θυμάσαι, να τα λούζεσαι, να τα χαίρεσαι. Και η αφοσίωση σε ένα στόχο από το Μάρτιο και μετά ήταν μάλλον ό,τι καλύτερο μου συνέβη, παρά την απίστευτη πίεση που έχει επιφέρει και θα κρατήσει τουλάχιστον μέχρι τον ερχόμενο Ιούλιο.

Από αυτούς που είναι γύρω μου, υπήρχαν μερικοί που συνέχισαν να είναι αυτό που ήξερα και ήθελα να είναι. Οι καλύτεροι μου φίλοι, ο Α. και η Ε., που συνεχίζω να λατρεύω, η οικογένειά μου που με υπομονή δέχεται το δρόμο που έχω διαλέξει. Αλλά κι ένας άνθρωπος που εμφανίστηκε τελευταία, έχει πιστέψει σε μένα περισσότερο από οποιονδήποτε και η παρουσία του είναι πολύ σημαντική.

Γράφοντας όλα αυτά και διαβάζοντάς τα καταλαβαίνω ότι μάλλον αυτή η χρονιά ήταν μία μεγάλη περίοδος αυτογνωσίας. Μέσα από τα καλά και τα άσχημα, ανακάλυψα περισσότερο από κάθε άλλη φορά τον ίδιο μου τον εαυτό και κατάλαβα πολύ περισσότερα για τη συμπεριφορά των άλλων. Κι αυτά δεν τα καταφέρνεις ποτέ ζώντας απλά χαλαρά κι απροβλημάτιστα.

Κάθε χρόνο έχω μια διαφορετική χαρακτηριστική ευχή που λέω για μένα και τους φίλους. Για το 2007 αυτή θα είναι: "Υγεία να έχουμε, και το 2007 να τολμάμε να κάνουμε συχνότερα αυτό που πραγματικά θέλουμε".

Καλή χρονιά, λοιπόν...

0 Comments:

Post a Comment

<< Home