Being Phaethon...

My Photo
Name:
Location: Athens, Greece

"I Believe that Pure Speed is not really the issue... It's what you can get out of your Potential."

Tuesday, February 27, 2007

"Καιρός να ζήσουμε, παιδί μου, ξημερώνει"

Σκοτάδι, απόλυτη ησυχία. Κάποια σκυλιά σπάνε τη σιωπή, γαβγίζοντας λες και παίζουν με τον αντίλαλο στο δάσος. Καθρέφτης, ζώνη, γάντια. Η υγρασία έχει φύγει από το τζάμι. Βλέμμα λοξό στον καθρέφτη, βαθειά ανάσα, προβολείς, 1η. Το κλώτσημα προς τα πίσω είναι πιό έντονο στην εκκίνηση από κάθε άλλη στιγμή της διαδρομής. Σε ξυπνάει, σα να ανοίγει όλους τους διακόπτες. Ήχος, κραδασμοί, το μάτι ανοίγει καθώς ανεβαίνουν οι στροφές. Στα κόκκινα με 4η και σταθερά στα 140 πριν τα πρώτα φρένα. Τα φώτα μετα βίας φωτίζουν όση απόσταση χρειάζεσαι. Υγρασία πριν τη στροφή, τραβάει το βλέμμα προς στιγμήν, ξαναγυρνάει ευθεία, χαλάρωμα στο φρένο, έτοιμος για γλίστριμα. 3η και 70 καθώς επιτίθεσαι στη στροφή. Το τιμόνι ελαφρώνει, ελάχιστα ανάποδο, στις 10 μοίρες, ξανά στο γκάζι πριν την ερχόμενη δεξιά. Μικρό φλικ δεξιά και άφημα γκαζιού για τοποθέτηση, με τα τέσσερα στην επόμενη, όλο και πιό κοντά στα χόρτα καθώς σε ρουφάει η κλίση του δρόμου προς τα μέσα και το τιμόνι βαραίνει ηδονικά. Έξοδος, ευθεία, γέμισμα μέχρι 4η στα 130, γρήγορη αριστερή, χαλίκι στα άκρα, ελαφρύ γλίστριμα πριν τα κλαδιά που νιώθεις να πέρασαν από μέσα σου. Ανηφόρα και τυφλή δεξιά στα 120, έξοδος σε κατηφόρα, οι τροχοί σχεδόν στον αέρα. Μικρή ευθεία, στα 130, κεφάλι στα αριστερά για να δεις ό,τι μπορείς πιό μακρυά πριν τη σφιχτή αλλά γρήγορη εντελώς τυφλή δεξιά. Μένεις δεξιά, έτοιμος για τη γρήγορη αριστερή. Πάντα νερά πριν τη στροφή, ορθάνοιχτο το μάτι μήπως πεταχτεί κάτι καθώς το αυτοκίνητο γλιστράει περισσότερο από παντού. Οριακά στην άκρη πριν το φράχτη, σταθερά 4η, μαζεμένα 110 κι ανεβαίνουν καθώς στρίβεις συνεχόμενα δεξιά, πριν την επόμενη αριστερή. Στο βάθος ο δρόμος δείχνει να τελειώνει, αλλά επιμένεις στο γκάζι, πριν τα 140. Ξαφνικά η στροφή, αριστερή. Την ξέρεις, έχεις φρενάρει πριν τη δεις. Δυνατά φρένα, 3η και 70 καθώς το κεφάλι πέφτει μπροστά, ελαφρά αριστερά και ψάχνεις το πάτημα. Ξανά στο γκάζι για την επόμενη δεξιά, υγρασία κάτω, παλεύοντας στο τιμόνι για να μείνεις στη λωρίδα καθώς ανεβαίνεις, 80, 90, 4η, αριστερά, δεξιά στη μεγάλη λακούβα σχεδόν σε άλμα, 100, 120, 5η, κοφτή αριστερή με μικρή κίνηση στο τιμόνι. Βλέπεις πάντα το εκκλησάκι στην άκρη του δρόμου και το χέρι στο λεβιέ... σχεδόν πριν προλάβεις να ξεπεράσεις την αριστερή, καρφώνει κάτω η 4η καθώς στρίβεις δεξιά. Μένεις στο τιμόνι, 3η, 2α, σφιχτή δεξιά κι ανηφόρα καθώς οι τροχοί ψάχνουν πρόσφυση. Μέτρο στο γκάζι καθώς ανηφορίζεις το αριστερό πέταλο. Γεμάτη 2α, 3η, στα κόκκινα πριν το ανηφορικό S... ξυστά στους θάμνους, δυνατό τράνταγμα από το πέρασμα στα άκρα του δρόμου. Μικρή ευθεία, 4η, 120 και διαρκής αριστερή, ανάποδα το τιμόνι για πολλά μέτρα, ίσιωμα... Σηκώνεις το πόδι από το γκάζι, χαλαρώνει ο λαιμός, ακούς ακόμα το σφυγμό καθώς αρχίζει να πέφτει, μαζί με το στροφόμετρο. Από την ένταση του κινητήρα λίγο πριν, η ύφεση που έρχεται μοιάζει απόλυτη ησυχία... και μόλις έχεις νιώσει ένα μικρό εξαγνισμό...

Αγνοώ την ταυτότητα του σχεδιαστή αυτής της διαδρομής, κάπου μεταξύ Αγίου Στεφάνου και Αφιδνών. Αλλά κι αυτός αγνοεί το πόσο σημαντικό είναι το δημιούργημά του για μένα και τί ρόλο έχει παίξει στη ζωή μου. Γιατί, εδώ και χρόνια, κάθε φορά που το κεφάλι μου ζορίζεται με χίλια δυο προβλήματα, διλήμματα και δεν ξέρω εγώ τί άλλο, αυτός είναι ο χώρος που με βοηθάει να σκεφτώ, να ανασυνταχτώ, αυτή είναι η δική μου εκκλησία. Μια διαδρομή που ξέρω απ'έξω κι ανακατωτά. Και μπορώ να πω ότι δε θυμάμαι τον εαυτό μου πιό πηγμένο από τώρα, πιό πιεσμένο με την προοπτική αυτών που έρχονται. Κι είναι οξύμωρο το σχήμα να νιώθεις απίστευτα καλά με τις επιλογές σου, τη ζωή σου γενικά και όλο σου το είναι, αλλά να έχεις μονίμως στο λαιμό ένα κόμπο που απειλεί να ανέβει πάνω και να σκάσεις.

Είναι επίσης τουλάχιστον απογοητευτικό και σχεδόν αηδιαστικό, το ίδιο το φοιτητικό κίνημα, που έχεις υπηρετήσει με συνέπεια για 5 χρόνια, να στρέφεται εναντίον σου με τις ηλίθιες επιλογές του. Επιλογές κάποιων ανθρώπων που δεν έχουν άλλους στόχους για τη ζωή, είτε επειδή είναι βολεμένοι έτσι κι αλλιώς, είτε επειδή αφελώς έχουν παρασυρθεί στο ποτάμι που κάποιοι άλλοι σκόπιμα σκάψανε. Επιλογές άλλων ανθρώπων ανεύθυνων, που χειρίζονται με τον ευτελέστερο τρόπο την εξουσία της παρανομίας που τους δίδεται από το αφελές δημοκρατικό πανεπιστημιακό μας σύστημα. Που με τόσο καλές προθέσεις αναγνωρίζει την ικανότητα νέων ανθρώπων να αυτοδιαχειρίζονται τους εαυτούς τους, να διοικούν το πανεπιστήμιό τους, να ορίζουν τις μοίρες τους στην ακαδημαϊκή κοινότητα... κι αυτοί οι νέοι του το επιστρέφουν στα μούτρα, διαλύοντας το ίδιο αυτό το σύστημα και τους εαυτούς τους. Κι επειδή έχω περάσει από τη θέση τους και ξέρω ακριβώς τί έχουν να διαχειριστούν και τί να λάβουν υπόψη τους, δεν τους δικαιολογώ. Και δεν εξαιρώ κανέναν από αυτή την κρίση, ανεξαρτήτως χρώματος.

Ελπίζω μόνο να μην την πληρώσουν αυτοί που δε φταίνε. Μεταξύ αυτών κι εγώ. Όσοι διαλέξανε το δρόμο αυτό, ας είναι έτοιμοι να δεχθούν και τις συνέπειές του. Και τότε ίσως νιώσουν ξαφνικά πόσο γυμνοί κι ανώριμοι αλλαζονικά είχαν ξεχάσει ότι είναι.