Being Phaethon...

My Photo
Name:
Location: Athens, Greece

"I Believe that Pure Speed is not really the issue... It's what you can get out of your Potential."

Monday, May 28, 2007

"Shhh, η ζωή ξυπνάει"

...κι έτσι σταμάτησε και σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό του, καθώς έγερνε το κεφάλι μπροστά με τα χέρια πάνω στο τιμόνι. Αχνά φαίνονταν τα δέντρα γύρω του όπως έπεφτε το σούρουπο στο δάσος. Κάθε βράδυ τέτοια ώρα ακούγονταν οι γρύλλοι και καμιά φορά η κουκουβάγια. Απόψε ησυχία. Περίεργο σκηνικό... Έσκυψε να δει τί είχε στο καλάθι. Λίγα λουλούδια και μερικές πέτρες με ωραία χρώματα είχε μαζέψει σήμερα.

Γύρισε στο πλάι κι έπιασε ένα μικρό σακουλάκι κάτω από τη σέλα. Το μεγάλο δεν το είχε αγγίξει ακόμα. Άδειασε το καλάθι εκεί μέσα. Ξεκαβάλησε το ποδήλατο και κίνησε προς τη γέρικη βελανιδιά. Εκεί, στη ρίζα, έσκαψε το βρεγμένο χώμα για αρκετή ώρα με ένα κλαδί που βρήκε πιό πέρα. Έβαλε το σακουλάκι μέσα, το σκέπασε προσεκτικά και χαμογέλασε κοφτά καθώς από τα μάτια του μπροστά περνούσε όλη η μέρα και καθετί που μάζεψε. Τα λουλούδια, όλο χρώματα και μυρωδιές όταν τα έκοβε, θα μαραθούν και θα γίνουν ένα με το χώμα. Τα πετραδάκια, λιγότερο λαμπερά, αλλά σμιλεμένα και ζωγραφισμένα από τη φύση με σοφία, θα μείνουν όπως είναι για πάντα.

Δε θυμάται πότε ξεκίνησε όλο αυτό, ούτε το γιατί. Πάει καιρός από τότε που άφησε το χωριό στο βουνό. Κάθε μέρα έκανε το ίδιο. Ξυπνούσε με αισιοδοξία και όρεξη να πάει όσο πιό μακρυά γίνεται, να μαζέψει όσο περισσότερες εικόνες κι ωραία πράγματα μπορούσε. Ό,τι μπορούσε το έβαζε στο καλαθάκι. Αν το καλάθι γέμιζε, θα το άδειαζε στη μεγάλη σακούλα που είχε φυλαγμένη. Αν όχι, σε κάποια άλλη, μικρή. Στην αρχή κουβαλούσε τα σακουλάκια μαζί του. Μα στην πορεία το ποδήλατο γινόταν όλο και πιό βαρύ και κάθε μέρα έκανε όλο και λιγότερο δρόμο, έβλεπε όλο και λιγότερα και το καλάθι δε θα γέμιζε ποτέ. Σκέφτηκε, λοιπόν, να τα αφήνει στο τέλος κάθε ημέρας, χωρίς, όμως, να ξεχάσει πού έχει βάλει το καθένα.

Κάποτε στο χωριό είχε ακούσει μια ιστορία για ένα μέρος μαγικό, πέρα από το δάσος. Λένε, μετά από εκεί που σταματάνε για λίγο οι φωνές και τα γαβγίσματα ξεκινάει κάτι άλλο, μοναδικό. Δέντρα, λουλούδια, φωτεινές πολιτείες, χρώματα σα στα παραμύθια. Εκεί, λένε, ο αέρας μυρίζει αλλιώτικα και κάθε μέρα είναι τόσο γεμάτη και χαρούμενη που δε θες να τελειώσει ποτέ. Αν έφτανε εκεί, αν υπήρχε όλο αυτό... το καλαθάκι του δε θα έφτανε να χωρέσει όλες τις χαρές κάθε μέρας. Και το μεγάλο σακούλι άχρηστο κι αυτό. Ώστε όλα όσα είχε δει ως τώρα θα φαίνονταν τόσο μικρά... όσο που να χωρούσαν σε μικρά σακουλάκια.

Τα χέρια του είχαν ξεφτίσει στο τιμόνι και τα μάτια του βάραιναν από την κούραση. Κοίταξε γύρω του, έμεινε σιωπηλός, άκουγε μόνο το νερό από κάποιο ρυάκι πιό πέρα. Πήρε μια βαθειά ανάσα και χαμογέλασε δαγκώνοντας τα χείλη του. Απόψε θα κοιμηθεί νωρίς, κάτι τ...

Saturday, May 12, 2007

Της ήττας τα καμώματα

Το 1999, στο Grand Prix της Ιαπωνίας, στην πίστα της Suzuka ο Michael Schumacher δεν είχε ελπίδες για το πρωτάθλημα, έχοντας χάσει τη μισή χρονιά λόγω τραυματισμού. Μπορούσε, κερδίζοντας τον αγώνα, να χάρισει το πρωτάθλημα στον άλλο οδηγό της Ferrari, στον Eddie Irvine. Ο Michael δεν κατάφερε να νικήσει και ο Mika Hakkinen πήρε μια μεγάλη νίκη, μαζί με το πρωτάθλημα. Πολλοί λέγανε ότι ο Schumacher δεν ήθελε με τίποτα να κάνει τέτοιο δώρο σε άλλον οδηγό, εκτός από τον εαυτό του. Μετά τον αγώνα ο Ron Dennis, ο διευθυντής της McLaren, της ομάδας του Hakkinen, βρήκε τον Schumacher και του είπε: "συγχαρητήρια, ήσουν πολύ καλός". Δεν ξέρουμε το ύφος ή πώς το εξέλαβε ο Michael, απάντησε, όμως, αυστηρά: "μην τολμήσεις να σκεφτείς ότι δεν προσπάθησα...".

Δε μπορείς να απαιτείς από τη ζωή να σου φέρνει συνέχεια χαρές και πανηγύρια. Είσαι, όμως, υποχρεωμένος να το διεκδικείς με όλες σου τις δυνάμεις.

Μια μεγάλη ήττα δεν αφήνει περιθώρια για δικαιολογίες. Όταν χάνεις για λίγο, μπορείς να τα ρίξεις όπου θες... στην τύχη, στο κακό κλίμα, στις λεπτομέρειες, στον ανάδρομο Ερμή και ό,τι άλλο σε συμφέρει για να νιώσεις καλύτερα. Όταν χάνεις by that far, όμως, δε μπορεί να μην αναλάβεις την ευθύνη. Αν είσαι μάγκας, παραδέχεσαι ότι φταις εξ'ολοκλήρου κι ας μην ισχύει αυτό.

Κοιτάς το αποτέλεσμα στα μάτια, τα μούτρα σου στον καθρέφτη και προχωράς με θάρρος.

Γιατί οι ήττες είναι μέσα στο πρόγραμμα, όταν κάνεις πρωταθλητισμό. Και οι εκλογές στις οποίες παλεύεις για την πρώτη θέση είναι πρωταθλητισμός, δρόμος αντοχής με ενδιάμεσα σπριντ. Αυτό που διαχωρίζει τους πραγματικούς πρωταθλητές από τους υπόλοιπους είναι το πώς αντιδρούν στην ήττα, τί μαθαίνουν από αυτή και πόσο γρήγορα ανασυντάσσονται. Αυτό που διαχωρίζει τους πραγματικούς πρωταθλητές από τους υπόλοιπους είναι ότι δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη, δε χαλαρώνουν ποτέ και από τη μεριά τους κάνουν τα πάντα.

Το χειρότερο δεν είναι ότι χάσαμε. Είναι το ότι δεν κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να κερδίσουμε. Και κάναμε τη ζωή εύκολη σε αντιπάλους κατ'ουσίαν κατώτερους.

Τα υπόλοιπα, κατ'ιδίαν...